<QUEST VERSION="2"><TI><TI-INTRO>Pytanie przeznaczone na turę pytań <QREF QID="H-2010-0577">H-0577/2010</QREF></TI-INTRO><TI-DEST>do <INST TYPE="COM">Komisji</INST></TI-DEST><TI-SESSION>Sesja miesięczna: grudzień 2010</TI-SESSION><TI-RULES-EP>art. 116 Regulaminu PE</TI-RULES-EP><TI-AUTHOR><PERSON ID="96668">Seán Kelly</PERSON> <GRPOL GRPOLID="2948">(PPE)</GRPOL></TI-AUTHOR></TI><OBJECT OBJID="OBJ0577">Przedmiot: Pomoc państwa a kryzys bankowy</OBJECT><CONTENT><PARA>Od września 2008 r. Komisja przyjęła 15 programów dokapitalizowania banków, 2 programy dotyczące aktywów o obniżonej jakości, 6 programów obejmujących problem płynności banków oraz 21 systemów gwarancji. Czy Komisja rozważyła długoterminowe skutki licznych przypadków przyznawania bankom pomocy finansowej, w tym m.in. kwestię dotyczącą tego, ile pieniędzy podatników zmarnowano w wyniku nieprzemyślanych praktyk stosowanych w sektorze bankowym? Jaka jest zdaniem Komisji najlepsza praktyka spośród zbioru programów zaproponowanych przez rządy poszczególnych państw członkowskich w zakresie ochrony podatników przed ogromnym ryzykiem związanym z „toksycznymi” aktywami banków?</PARA></CONTENT></QUEST>